Wieśniaccy zombie | najlepsze z najgorszych

Absurdalny humor i bimbrownia, która wywołała apokalipsę zombie.

Amerykańska armia gubi w lesie beczkę radioaktywnych odpadów. Lokalni miłośnicy bimbru uznają, że to najwyraźniej… prezent od losu. Domowa produkcja alkoholu zostaje „ulepszona” tajemniczą substancją i szybko okazuje się, że to – o dziwo – nie był dobry pomysł. Każdy, kto spróbuje skażonego trunku, zamienia się w zombie, a ponieważ na tej wsi nikt nie odmawia darmowego bimbru, epidemia rozchodzi się szybciej niż plotka na festynie. W krótkim czasie cała okolica zostaje opanowana przez hordę nieumarłych wieśniaków, a garstka przypadkowych bohaterów próbuje przetrwać w świecie, w którym radioaktywna bimbrownia staje się początkiem zombie-apokalipsy.

„Wieśniaccy zombie” to bezczelna, niskobudżetowa komedia grozy, która łączy bardzo B-klasowy horror i absurdalny humor – bez cienia skrępowania. Jest tu dużo sztucznej krwi, ale jeszcze więcej zabawy i tempo przypominające jazdę bez trzymanki po leśnej drodze – wszystko celowo przerysowane, odjechane i grane z pełnym przekonaniem. To kino VHS-owej ery w najczystszej postaci. Idealne dla widzów, którzy lubią absurdalny humor i filmy, w których logika przegrywa z pomysłem.

Film wyreżyserował Pericles Lewnes, twórca związany z amerykańskim kinem ultra-niezależnym lat 80., który „Wieśniackich zombie” zrealizował poza mainstreamem – tanio, szybko i z wyraźną radością z przekraczania granic dobrego smaku. To produkcja pomyślana z myślą o rynku VHS, gdzie liczyła się energia, pomysł i czysta zabawa konwencją. Z czasem film „Wieśniaccy zombie” dorobił się statusu kultowej, samoświadomej komedii grozy, uwielbianej za absurd, anarchiczny humor i bezwstydną radość z bycia filmem, który dokładnie wie, czym jest i ani przez chwilę nie próbuje udawać czegoś więcej.