Veni vidi vici

Na pierwszy rzut oka Maynardowie wiodą idealne, beztroskie życie miliarderów. Problemy zwykłego człowieka w ogóle ich nie dotyczą, mogą pozwolić sobie na każdą zachciankę, a wszelkie ich zachowania pozostają bez jakichkolwiek konsekwencji. Pławią się w luksusie, dbając jedynie o rodzinę, która – jak przekonuje jedna z bohaterek – jest dla nich wszystkim.

Swoje prawdziwe oblicze pokazują dopiero wtedy, gdy ktoś zaczyna kwestionować ich status. Bo świat, do którego weszli w dość kontrowersyjny sposób, dla zwykłego śmiertelnika pozostaje nieosiągalny. A gdy ktoś się już do niego dostał, nie będzie tak łatwo chciał go opuścić. Niezależnie od okoliczności. Maynardów nie da się zatem powstrzymać, bez względu na to, jak mocne dowody ich obciążają czy nawet obowiązujące prawo.

Daniel Hoesl i Julia Niemann doprowadzają nietykalność bogatych jednostek do skrajności, ujawniając konsekwencje niekontrolowanego systemu, w którym ludzie nie ponoszą odpowiedzialności za swoje czyny. Ta społeczna satyra ma w sobie coś z kina Rubena Östlunda czy Emerald Fennell.