Skowyt 4: Koszmar nocny

SKOWYT to być może najbardziej międzynarodowa seria w dziejach kina grozy. Choć część pierwsza była udanym amerykańskim horrorem o wilkołakach, w następnych latach prawa przechodziły z rąk do rąk, a kolejni właściciele marki przenosili produkcję do Czechosłowacji, Australii i Węgier – a w końcu i do Wielkiej Brytanii. Każda kolejna część udawała przy tym, że pozostałe nie istnieją.
Przymiotnik „brytyjski” może być zresztą tutaj mylący, bo SKOWYT IV kręcono co prawda za brytyjskie pieniądze, ale w RPA w czasach apartheidu, a afrykańskie plenery udawały Stany Zjednoczone. W tym wielkim międzynarodowym bałaganie angielski reżyser John Hough (znany między innymi z REWOLWERA I MELONIKA) starał się opowiedzieć o pisarce prześladowanej przez wilkołacze wizje.
Czy mu się udało? Zdecydowanie nie. SKOWYT IV to film uroczo kretyński, główna bohaterka jest najmniej rozmyślną pisarką na świecie, a z efektów specjalnych Roba Bottina z pierwszej części pozostały tylko nieprzekonujące gumowe maski. Trudno byłoby się zresztą spodziewać czegoś innego, bo SKOWYT IV powstał właściwie tylko po to, żeby wyprać trochę pieniędzy – i odciąć kupony od popularnej marki na rynku VHS.
Efektem jest horror, który spowoduje, że będziecie mieli ochotę zawyć.

EN
HOWLING IV may well belong to the most international franchise in horror history. Despite the initial film’s success as an American werewolf film, the rights to the film were transferred multiple times over the years. The production was eventually relocated to Hungary, Australia, and Czechoslovakia by successive owners. Each new instalment also behaved as though the others had never existed.
The word ‘British’ is partially misleading here, though. HOWLING IV may have been financed with British money, but it was shot in apartheid-era South Africa, with African locations standing in for the United States. Amid this great international muddle, English director John Hough – known, among other things, for THE AVENGERS series – attempted to tell the story of a writer haunted by visions of werewolves.
Did he pull it off? Absolutely not. HOWLING IV is an endearingly idiotic film; its heroine may be the least sensible writer in the world, and all that remains of Rob Bottin’s special effects from the first film are some thoroughly unconvincing rubber masks. It would be difficult to expect much else, really, since HOWLING IV was made largely to launder a bit of money – and to cash in on a popular name in the VHS market.
The result is a horror film that will have you wanting to howl.