OSTATNI MOHIKANIN

Adaptacja przygodowo-historycznej powieści Jamesa Fenimore’a Coopera z 1826 roku, opowiedziana w klasycznym hollywoodzkim stylu. Jest połowa XVIII wieku, toczy się wojna francusko-brytyjska, Anglicy wespół z amerykańskimi osadnikami walczą z Francuzami sprzymierzonymi z plemionami rdzennych mieszkańców. Wśród nich jest Sokole Oko – wychowany wśród Indian pół-biały wojownik. Kiedy podczas walki po jednej z zasadzek Sokole Oko wraz z towarzyszami – Chingachgookiem i jego synem Unkasem z plemienia Mohikanów – przechwytują dwie córki brytyjskiego dowódcy, w tkankę przygodową wplata się wątek melodramatyczny.

OSTATNI MOHIKANIN to przykład wielokrotnej mitologizacji kolonializmu brytyjskiego w Ameryce Północnej. Pierwowzór literacki był tu pierwszą z fantazji na temat tego, jak wyglądały relacje między Brytyjczykami, osadnikami, francuskimi rywalami kolonizacyjnymi a rdzennymi mieszkańcami. Kolejne ekranizacje powieści pozwalały tej zmitologizowanej opowieści wygodnie umościć się w hollywoodzkich kliszach i wygładzić potworności i złożoności historii. Adaptacja Manna (w dużym stopniu bazująca na ekranizacji w reżyserii George’a B. Seitza z 1936 roku) została zrealizowana w czasie, gdy western był już gatunkiem samoświadomym, rozliczającym się z własną tradycją. Mimo to reżyser zdecydował się na wielkie widowisko, kolejny raz potwierdzając, jak silnie Hollywood potrzebuje mitów – także tych dotyczących powstawania Ameryki i brytyjskiego kolonializmu.

EN

An adaptation of James Fenimore Cooper’s 1826 historical adventure novel, told in classic Hollywood fashion. It is the mid-18th century, and the French and British are locked in battle, with the English fighting alongside American settlers against the French and their Indigenous allies. Among them is Hawkeye, a half-white warrior raised by the Mohicans. When, amid the chaos of ambushes and skirmishes, he and his companions, Chingachgook and his son Uncas, rescue the two daughters of a British commander, the story takes on a distinctly melodramatic thread.

THE LAST OF THE MOHICANS is an example of the repeated mythologisation of British colonialism in North America. The original novel was the first of many fantasies about the relationships between the British settlers, French colonial rivals and indigenous peoples.

Each subsequent screen version allowed this mythologised tale to settle ever more comfortably into Hollywood convention – smoothing over the brutality and complexity of history. Mann’s adaptation, drawing heavily on George B. Seitz’s 1936 film, arrived at a time when the western had already become self-aware, reckoning with its own legacy. Yet the director chose the path of grand spectacle, reaffirming Hollywood’s enduring hunger for myths – including those about the making of America and the legacy of British colonialism.