Nie oglądaj się teraz

NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ to film zupełnie osobny zarówno dla kinematografii brytyjskiej lat siedemdziesiątych, jak i dla stroniącego zazwyczaj od kina grozy londyńczyka Nicolasa Roega. Znany wcześniej z artystycznego PERFORMANCE’U i psychologicznego WALKABOUT reżyser sięgnął bowiem po kompletnie niespodziewane połączenie horroru gotyckiego z włoskim giallo.

W centrum NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ stoi małżeństwo – Laura (Julie Christie) i John (Donald Sutherland) – którzy stracili córeczkę w nieszczęśliwym wypadku. Aby odciąć się od wspomnień, bohaterowie przeprowadzają się do Wenecji, gdzie John podejmuje się zadania renowacji kościoła. Laura poznaje natomiast dwie dziwaczne siostry – jedna z nich, niewidoma Heather, twierdzi, że jest medium i może skontaktować matkę ze zmarłą córką.

Choć Roeg korzysta z repertuaru chwytów kina grozy, potworem w jego horrorze nie jest ani duch, ani charakterystyczny dla filmów giallo zamaskowany morderca, ale żałoba sama w sobie – prezentowana tu jako niepowstrzymana, przerażająca siła niszcząca wszystko, co znajdzie się w jej zasięgu. Dzięki precyzyjnie wykadrowanym zdjęciom Anthony’ego Richmonda i eksperymentalnemu montażowi Graeme Clifforda Wenecja w NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ staje się wielkim, pozbawionym wyjścia gotyckim zamkiem, w którym bohaterowie sami pełnią rolę pozbawionych życia duchów. To ciężkie i przytłaczające, ale wybitnie przemyślane studium żałoby, które – zamiast po prostu straszyć – metodycznie łamie widzowi serce.