Najlepsze polskie krótkie metraże Vol. 1

Niebywale odważne, nowatorskie, prowokacyjne, poruszające tematy tabu, których na próżno szukać na polskich ekranach. Najlepsze polskie krótkie metraże 2021. Vol. 1 to zestaw czterech filmów, które szturmem zdobyły festiwale filmowe w kraju i na świecie i na które od dawna czekali widzowie kin.

Nagrodzony główną nagrodą na Festiwalu w Gdyni debiut reżyserski aktorki Olgi Bołądź Alicja i żabka jako pierwszy polski film porusza palący temat legalnej aborcji nastolatek. Znany już z kampanii oscarowej animowany dokument We Have One Heart Katarzyny Warzechy jest ściskającą za gardło prawdziwą opowieść rodziny, która poszukuje zerwanych wiele lat temu więzi. To jeden z najoryginalniejszych krótkich metraży na światowych festiwalach w zeszłym roku. W Noamii Antonio Galdameza obejrzymy Bartka Topę w wielowymiarowej roli policjanta, prowadzącego śledztwo w sprawie morderstwa młodego chłopaka, z którym łączy go niewygodny sekret… Wreszcie – głośny już dokument Wielki strach Pawliny Carlucci Sforzy, wstrząsające świadectwo wydarzeń, o których do tej pory milczano, a które miały miejsce na Podkarpaciu tuż po II wojnie światowej.

Alicja i żabka | reż. Olga Bołądź
To historia szybkiego dorastania, na które główna bohaterka nie chce się zdecydować. To opowieść o tym, jak problem odcina od rzeczywistości, bo jest tak ciężko, że aż nierealnie. Razem z bohaterką przenosimy się do świata fantazji, w którym jest pięknie i strasznie. Jak w bajce pełno jest symboli i ukrytych znaczeń. Jest to jedyne miejsce gdzie Alicja po swojemu radzi sobie ze swoim problemem. Chodzi o aborcje – trudny temat, na który nie ma jednej odpowiedzi, a pewnie i żadna nie jest dobra. Wszystko zależy od człowieka i od jego decyzji. Ale czy może być ona samodzielna?

We Have One Heart | reż. Katarzyna Warzecha
Od czasu swojej premiery na prestiżowym festiwalu Visions du Reel „We Have One Heart” podróżuje cały czas. W październiku animowany dokument Katarzyny Warzechy otrzymał Złotego Hugo na Chicago International Film Festival, dzięki czemu był kandydatem do Oscara w kategorii film dokumentalny. Film opowiada historię Adama i jego rodziny. Po śmierci matki Adam odnajduje korespondencję wymienianą przed laty przez swoich rodziców: Polkę i mieszkającego w Iraku Kurda. Odnalezienie listów to dla Adama okazja, aby dowiedzieć się czegoś o ojcu, którego dotąd nie poznał.

Noamia | reż. Antonio Galdamez
W warszawskim mieszkaniu znaleziono ciało martwego chłopaka. Na miejsce przybywa komisarz Delman. Szybko orientuje się, że z ofiarą łączy go pewien sekret. Nikt nie powinien go poznać, więc Delman sam potajemnie rozpoczyna prywatne śledztwo. Wszystkie tropy prowadzą do nadmorskiego osiedla Noamia. Co odnajdzie tam Delman? Rozwiązanie zagadki? Odkupienie? Oto punkt wyjścia niespełna 30-minutowej opowieści, która trzyma w napięciu i pozwala widzowi na układanie fabularnej mozaiki z drobnych okruchów.

Wielki strach | reż. Pawlina Carlucci Sforza
Dokument opowiada o społecznej pamięci mordów, jakie miały miejsce  po II wojnie światowej  w lesie Dębrzyna na Podkarpaciu. Wielu ludzi wracało wtedy z odległych krańców świata, nie spodziewając się, że blisko domu staną się ofiarą napadu ze strony grasujących na tym obszarze bandytów. Wyrzuceni z pociągu, ograbieni i na koniec zabici, powiększali oni liczbę jakoby zaginionych w czasie wojny. O tym, co się w lesie dzieje, wiedzieli mieszkańcy  pobliskich miejscowości. Nie interweniowali jednak, bo, jak sami mówią, żyli pod strachem. Strach trwa do dzisiaj, ale młodej reżyserce udało się ich przekonać.