Mission

Wraz z każdym kolejnym dniem życie Dylana (George MacKay) coraz bardziej przypomina więzienie. Nie dość, że doskwiera mu spowodowana nieumiejętnością budowania relacji z otaczającymi go ludźmi samotność, to jeszcze jedynej bliskiej mu osoby, a więc jego siostry Claire (Rosy McEwen), nie ma na horyzoncie. To sprawia, że chłopak traci stopniowo nadzieję na lepsze jutro. Tonący, jak wiadomo, brzytwy się chwyta. Dylan postanawia radykalnie zmienić swą egzystencję. Rzuciwszy pracę kelnera w hotelowej restauracji, która i tak przysparzała mu samych problemów, daje sobie tydzień na odkrycie czegoś, co pozwoli mu na powrót odnaleźć sens istnienia. Punktem odniesienia staje się dla niego wydarzenie z dzieciństwa, kiedy to mając siedem lat, doświadczył śmierci klinicznej. Jak sądzi, to właśnie wtedy – przez kilka zaledwie minut – był najszczęśliwszy. Chcąc ponownie zasmakować tego uczucia, zaczyna się radykalizować oraz przekraczać wszelkie normy i granice. MISSION (2026) Paula Wrighta, szkockiego reżysera, który za kamerą staje niezwykle rzadko – wcześniej, w 2013 roku, zrobił między innymi ZA TYCH, CO NA MORZU, też z MacKayem w roli głównej – to próba przeniesienia na ekran stanu wewnętrznego chaosu mieszającego się z anhedonią. W związku z tym nie ma tu klasycznie rozumianej narracji. Jest za to forma ocierająca się o strumień świadomości, na który składają się nagrania z osobistej kamery, materiały archiwalne oraz enigmatyczne reminiscencje, nerwowo montowane i wzbogacone o agresywną ścieżkę dźwiękową. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość zlewają się w bezkształtną masę. To, co rzeczywiste, przeplata się z tym, co wyobrażone. Efektem zaś jest opowieść o współczesnej męskości, pełnej lęków i bólu, niedorastającej do społecznych oczekiwań.

EN
With each passing day, Dylan’s (George MacKay) life feels more and more like a prison. He is plagued by loneliness, unable to form meaningful relationships with the people around him, while the one person he is close to, his sister Claire (Rosy McEwen), is nowhere to be seen. Little by little, he begins to lose hope that things might ever get better. Desperate times call for desperate measures. Dylan resolves to change his life radically. He quits his job as a waiter in a hotel restaurant, a source of nothing but trouble, and gives himself one week to find something that might give him a reason to keep going.
His point of reference is an experience from childhood, when, at the age of seven, he was clinically dead for several minutes. He believes those few minutes were the happiest of his life. Determined to recapture that feeling, he is pushing himself further and further, crossing every conceivable boundary and breaking with social norms.
MISSION (2026), directed by Scottish filmmaker Paul Wright, who works behind the camera only rarely – his previous films include FOR THOSE IN PERIL (2013), also starring MacKay in the lead role – attempts to translate a state of inner chaos, shot through with anhedonia, into cinematic form. Accordingly, there is no conventional narrative here. Instead, the film approaches a stream of consciousness, weaving together footage from a personal camera, archive material and enigmatic reminiscences, all cut together with nervous intensity and accompanied by an abrasive soundtrack. Past, present and future dissolve into a shapeless whole. Reality becomes entangled with imagination. What emerges is a portrait of contemporary masculinity, fraught with fear and pain, and unable to live up to society’s expectations.