Karla

Christina Tournatzés rozpoczyna swój debiut fabularny od sielankowej wręcz sceny. Podczas rodzinnej wycieczki za miasto 12-letnia Karla wyczekuje dogodnego momentu i ucieka przez łąki i pola, aby wieczorem dotrzeć do posterunku policji w Monachium i złożyć skargę – na ojca. Odmawia jednak podania funkcjonariuszom powodu, nalega na rozmowę z sędzią. Zanim zdecyduje się na ten dramatyczny krok czyta w bibliotece o przepisach prawa dotyczących „nieprzyzwoitych czynów” i w rozmowie z sędzią Lamy’im, którego wezwano późno w nocy, pyta czy dotyczą one także dzieci. Nie chce albo nie potrafi opisać tego, co wydarzyło się między nią a ojcem. Ani tej nocy na komisariacie, ani w biurze sędziego w kolejnych dniach. Karla trafia do domu dla dziewcząt prowadzonego przez siostry zakonne. Fakt, że Karla w surowych klasztornych warunkach czuje się bardziej komfortowo niż w domu z rodziną, sprawia, że sędzia zaczyna jej wierzyć i zaczyna traktować ją poważnie.

Zainspirowany prawdziwą historią z 1962 roku film przedstawia młodą dziewczynę, która znajduje w sobie odwagę, by bronić się i przeciwstawić się przemocy, która ją spotkała. Sprzeciwia się władzy ojca, milczeniu rodziny i społeczeństwu, które woli odwracać wzrok niż słuchać. Reżyserka rekonstruuje historię Karli z wyjątkowym wyczuciem: o krzywdzie, jaka ją spotkała, opowiada bez opisywania jej słowami i bez pokazywania obrazami. Determinacja walczącej o sprawiedliwość i życie wolne od przemocy dziewczyny jest imponująca, a jej godność i niezwykła bezgłośna siła budzą podziw i pokazują, że konsekwentny opór jest w stanie zmienić więcej niż wydawało się to możliwe.