Clyde Henry Productions: Maciek Szczerbowski & Chris Lavis Films

Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Maćkiem Szczerbowskim.

The screening will be accompanied by a meeting with Maciek Szczerbowski.

Maciek Szczerbowski – scenarzysta, reżyser i animator, tegoroczny laureat Oscara za film „Dziewczynka, która płakała perłami”. Razem z Chrisem Lavisem tworzą artystyczny duet Clyde Henry Productions. Ich pierwszy film, „Madame Tutli-Putli”, był nominowany do Oscara oraz zdobył Grand Prix MFFA Animator. W 2016 roku stworzyli „Higglety Pigglety Pop!” z udziałem Meryl Streep. Dwukrotnie otrzymali nominację do Canadian Screen Awards: za scenografię do filmu „The Forbidden Room” oraz za film VR „Gymnasia”. 20-lecie ich działalności uczczono retrospektywami w Cinémathèque Québécoise w Montrealu oraz na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Animowanych w Annecy.

Maciek Szczerbowski – screenwriter, director and animator, this year’s Academy Award winner for the film “The Girl Who Cried Pearls.” Together with Chris Lavis, he forms the artistic duo Clyde Henry Productions. Their first film, “Madame Tutli-Putli,” was nominated for an Oscar and won the Grand Prix at the Animator IAFF. In 2016, they created “Higglety Pigglety Pop!” featuring Meryl Streep. They have twice been nominated for the Canadian Screen Awards: for production design on “The Forbidden Room” and for the VR film “Gymnasia.” The 20th anniversary of their work was celebrated with retrospectives at the Cinémathèque Québécoise in Montreal and at the Annecy International Animation Film Festival.

Friday Horror Marathon / 0’31”

Reżyserzy: Stworzone około 2003 roku dla dawno już nieistniejącego i niezbyt przemyślanego „Drive In Channel”. Połączenie animacji poklatkowej, filmu aktorskiego i miniatur.

Directors: Created circa 2003 for the long defunct and ill-conceived “Drive In Channel”. A blend of stop motion, live action and miniatures.

The Pyramid of Dr. Crete: Volumes 1, 2 & 3 / 3’18”

Reżyserzy: Przez ponad pięć lat tworzyliśmy reklamy i animacje dla kanadyjskiego kanału science fiction „Space Channel”. Po kilku latach producent pozwolił nam stworzyć cztery jednominutowe filmy krótkometrażowe – dosłownie cokolwiek chcieliśmy, pod warunkiem, że kończyły się logo kanału. To był pierwszy projekt, w którym napisaliśmy, zbudowaliśmy, zanimowaliśmy i zmontowaliśmy każdą klatkę.

Directors: For over half a decade we created ads and animations for Canada’s sci-fi “Space Channel”. After a few years, the producer let us create four one minute short films – literally anything we wanted, as long as they ended with the channel logo. This is the first project where we wrote, built, animated & edited every frame.

L’Annee De L’Os / 6’56”

Reżyserzy: Film w pierwotnym założeniu miał być projektem dla montrealskiej grupy teatralnej Momentum, a każdy rozdział nosi nazwę spektaklu wystawianego przez nich w tamtym roku. Lewitujący mężczyzna na końcu nie jest efektem cyfrowym – to facet o imieniu Eric, którego ubraliśmy w biały kostium, pomalowaliśmy liniami i podwiesiliśmy pod sufitem.

Directors: Originally conceived as a film for the Montreal theatre company Momentum, each chapter is named after a play they performed that year. The floating man at the end is not digital – it’s a guy named Eric who we put in a white suit, painted lines on, and hung from our ceiling.

Madame Tutli-Putli / 17’18”

Reżyserzy: Dwa pytania, które wciąż słyszymy o tym filmie: „Jak zrobiliście oczy?” oraz „Co oznacza zakończenie?”.

Directors: The two questions about this film we are still asked: “How did you do the eyes?” and “What does the end mean?”.

Opening for Animator Festival / 0’29”

Reżyserzy: Nasi przyjaciele z festiwalu Animator w Poznaniu poprosili nas o stworzenie festiwalowej czołówki. Większość ruchów lalki oparta jest na nagraniach naszych (wówczas) małych dzieci.

Directors: Our friends at the Animator Animation festival in Poznan Poland asked us to do the festival opening. Most of the puppet’s movements are based on footage of our (then) infant children.

Arcade Fire promo / 0’41”

Reżyserzy: Zespół Arcade Fire poprosił nas o stworzenie krótkiego intro do koncertu w Madison Square Garden, transmitowanego na żywo na YouTubie. W tym projekcie bardziej niż kiedykolwiek czerpaliśmy z ujęć braci Quay.

Directors: The Arcade Fire asked us to make a short video intro to their Madison Square Garden concert, which was to be streamed live on Youtube. In this, more than anything else we’ve done, we really ripped off the Quay Brothers in some shots.

Higglety Pigglety Pop! / 23’31”

Reżyserzy: Boże, jak trudno było zrobić ten film. Przez lata uważaliśmy go za porażkę, dziś doceniamy jego dziwaczność. Pomimo wielu przeszkód, wspaniale było pracować z Maurice’em Sendakiem i Meryl Streep, której głos nagrywaliśmy w studiu niedaleko Times Square w Nowym Jorku. Poprosiła nas, byśmy czytali kwestie pozostałych postaci podczas jej nagrań. Był to jeden z najlepszych dni w naszym życiu.

Directors: My god this was tough to make. For years we considered it a failure, but now appreciate its strangeness. Despite many setbacks, it was wonderful to work with Maurice Sendak and Meryl Streep, whose voice we recorded in a studio off Times Square in New York. She asked us to read the other character’s lines while she did hers, making it one of the greatest days we ever had.

We Drink Too Much / 0’45”

Reżyserzy: Część serii „Naked Island” produkowanej przez NFB. Poproszono nas o stworzenie filmu, który będzie albo polityczny albo szczery. Wybraliśmy szczerość.

Directors: Part of the NFB’s Naked Island series. They asked us to make a short that was either political or honest. We chose honest.

Neighbourhoods Rise / 6’20”

Reżyserzy: Teledysk dla montrealskiego zespołu Esmerine. Długi utwór, brak budżetu, więc po raz pierwszy i jedyny animowaliśmy na dwójkach. Cały klip składa się z projekcji nagrań zespołu na abstrakcyjne lalki, które zbudowaliśmy. Musieliśmy animować ponad dziesięć sekund dziennie, co stało się lekcją akceptowania niedoskonałości.

Directors: Music video for the Montreal band Esmerine. Long song, no money, so for the first and only time we shot on twos. The entire video is footage of the band projected onto abstract puppets we built. We had to animate more than ten seconds a day, so it became a lesson in embracing imperfection.

Love Songs for Robots / 3’53”

Reżyserzy: Teledysk dla Patricka Watsona. W zasadzie skopiowaliśmy tutaj balet Bauhaus. Praca nad tym była niesamowitą frajdą. Tancerką jest Mistaya Hemingway, a w kostiumie robota występuje jej syn Theo.

Directors: Music video for Patrick Watson. We basically copied the Bauhaus ballet here. Tremendously fun to make. The dancer is Mistaya Hemingway, and that’s her son Theo in the robot suit.

The Chair of Tadeusz Kantor / 0’51”

Reżyserzy: Nakręcone małą kamerą laptopową podczas pobytu w domu Tadeusza Kantora, (nieżyjącego już) polskiego artysty, który pozostaje ogromną inspiracją dla naszej twórczości. Wykorzystaliśmy jego dom, krzesła i przedmioty jako scenografię. Film został nakręcony i zmontowany w jeden dzień.

Directors: Shot with a tiny laptop camera while staying at the home of Tadeusz Kantor, a (deceased) Polish artist who remains a huge influence on our work. We used his house, his chairs and property as the setting. Shot and edited in a day.

Happy Halloween / 1’02”

Reżyserzy: Oryginalne nagrania powstały jako test do projektu VR, który niestety nigdy nie doszedł do skutku, więc przerobiliśmy je na halloweenową wiadomość dla NFB.

Directors: The original footage was for a VR test that sadly never happened, so we turned it into a Halloween message for the NFB.

South of Midnight / 1’42”

Reżyserzy: Bardzo krótki film zamówiony do gry na X-Boxa „South of Midnight”. Przekształciliśmy wszystkie cyfrowe zasoby twórców gry w scenografie i lalki do animacji poklatkowej. Ciekawe wyzwanie. Miło widzieć, jak animacja poklatkowa przenika do innych mediów. To jedyny sposób, żebyśmy przetrwali.

Directors: A very short film commissioned for the X-Box game “South of Midnight”. We translated all the developer’s CG assets into stop motion sets and puppets. A nice little challenge. Love to see stop-motion creeping into other mediums. It’s the only way we’re going to survive.

The Girl Who Cried Pearls / 17’11”

Reżyserzy: Świadectwo magii animacji poklatkowej. Dzięki ręcznie wykonanym lalkom, hipnotyzującej narracji Colma Feore’a i upiornej muzyce Patricka Watsona, „The Girl Who Cried Pearls” jest ponadczasową przypowieścią o pożądaniu, oszustwie i cenie niewinności.

Directors: A testament to the magic of stop-motion animation. With handmade puppets, mesmerizing narration by Colm Feore and a haunting score by Patrick Watson, “The Girl Who Cried Pearls” is a timeless parable of desire, deception and the price of innocence.