Punkt zapalny

Amal, Omar i ich kilkuletni syn Ahmad tworzą szczęśliwą rodzinę, która wkrótce się powiększy. Wszyscy od urodzenia mieszkają w Niemczech i uważają ten kraj za swoją ojczyznę. Jak każda rodzina mają swoje rytuały, do których należą wizyty na pobliskim placu zabaw. Podczas jednej z nich Amal prosi mężczyznę okupującego huśtawkę o ustąpienie miejsca jej dziecku. Odpowiedzią jest słowna agresja, której przedmiotem jest pochodzenie, religia i ubiór kobiety. Przypadkowe osoby, świadkinie wydarzenia, wzywają policję. Wkrótce Amal dostaje wezwanie do sądu. Zaczyna się proces ze wszystkimi procedurami, jakie przewiduje demokratyczne państwo. Sprawa nie dotyka już tylko samej pokrzywdzonej kobiety, uczestniczy w niej cała rodzina, a nieprzyjemny incydent zaczyna zagrażać jej egzystencji. Próba obrony własnej godności i domaganie się poszanowania prawa w miejscu do tego przeznaczonym, czyli sądzie, prowadzi do nieprzewidywalnego finału.

Historia, którą Erol Afşin opowiada w swoim debiutanckim filmie, jest oparta na faktach. Oprócz niewinnych osób, które stają się ofiarami rasistowskiego ataku, przedstawiony jest w nim system wymiaru sprawiedliwości – nieradzący sobie z wyzwaniami, jakie stawia coraz większa społeczna polaryzacja, agresja i brak tolerancji. Rekonstrukcja procesu pokazuje, jak demokratyczne prawo do obrony może być wykorzystane do szerzenia nienawiści i wielokrotnej wiktymizacji pokrzywdzonych wcześniej osób.