CZŁOWIEK Z HAWRU
reż. Aki Kaurismaki
Finlandia 2011
93 min.
O filmie
Pucybut o złotym sercu, jego ukochana żona, ich wyjątkowo inteligentny pies Łajka, a także tajemniczy detektyw i dawna gwiazda rock and rolla... Pewnego dnia losy postaci z zapomnianego przez świat portowego miasta niespodziewanie odmieni uciekinier z dalekiej Afryki.
Człowiek z Hawru to nagrodzony przez światową krytykę fiński kandydat do Oscara, a zarazem najweselszy film w konkursie ostatniego festiwalu w Cannes. Najnowsza komedia Akiego Kaurismäkiego, twórcy legendarnych Leningrad Cowboys i Człowieka bez przeszłości, jest hołdem mistrza czarnego humoru dla klasyki czarnego kryminału lat 50 - tych i 60 - tych.
Głosy prasy
Film Kaurismäkiego to czysty optymizm.
"The Hollywood Reporter"
To najpogodniejszy film Kaurismäkiego, znanego dotychczas z raczej mrocznych klimatów.
Roger Ebert
Oglądanie tego filmu to czysta przyjemność. Reżyser zręcznie łączy to co smutne i wesołe, co finalnie daje arcydzieło komedii.
Variety
„Człowiek z Hawru” jest ciepły i podnoszący na duchu i jednocześnie całkowicie pozbawiony czułostkowości, czy nudnego moralizatorstwa.
New York Post
„Człowiek z Hawru” to czarna komedia obdarzona pewnym staroświeckim urokiem. (…) Spod ręki mistrza czarnego humory wyszedł film idealnie balansujący między zgryźliwą satyrą a czułą empatią.
Province.com
Kaurismäki, ze wszystkimi charakterystycznymi elementami swojego stylu. Daleki od realizmu, trochę prześmiewczy, chwilami groteskowy, a zaraz potem pokazujący coś ważnego, traktujący nas całkiem na poważnie.
Malwina Grochowska „Filmweb.pl”
„Człowiek z Hawru" okazał się działać skuteczniej niż kawa i napój energetyzujący razem wzięte.
Artur Zaborski „Stopklatka”
Ludzie z Hawru i jeden pies
Aki Kaurismäki
Urodzony 4 kwietnia 1957 roku w Finlandii. Zanim został reżyserem imał się różnych zajęć – był m.in. listonoszem, pomywaczem i krytykiem filmowym. Ze swoim starszym bratem Miką założył firmę produkcyjną i dystrybucyjną. Obaj, Aki i Mika zdominowali fiński przemysł filmowy we wczesnych latach 80. Filmy Akiego z tego okresu to ekscentryczne parodie wielu gatunków (filmu drogi, filmu noir, musicali rockowych). W latach 90. nakręcił w Wielkiej Brytanii film pt. Wynająłem płatnego mordercꬬ¬, a we Francji – Życie cyganerii, nagrodzone na MFF w Berlinie 1992 nagrodą FIPRESCI. Jego najbardziej znany film to Leningrad Cowboys jadą do Ameryki, o którym sam mówi, że jest to najgorszy film w historii kina, jeśli nie brać pod uwagę filmów Sylvestra Stallone'a. Film Dryfujące obłoki przyniósł mu na MFF w Cannes 1996 nagrodę specjalną jury ekumenicznego oraz nagrodę publiczności na MFF w São Paulo. Za swój kolejny obraz Juha otrzymał nagrodę C.I.C.A.E. na MFF w Berlinie.
Jego największym międzynarodowym sukcesem okazał się Człowiek bez przeszłości (2002), który przyniósł Kaurismäkiemu nominację do Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny (reżyser nie pojawił się na gali w proteście przeciwko inwazji USA na Irak), a także trzy nagrody na MFF w Cannes. Późniejsze o cztery lata Światła o zmierzchu walczył na tym samym festiwalu o Złotą Palmę.
Jego kino inspirowane jest obrazami Jean-Pierre Melvilla i Roberta Bressona, a z bardziej współczesnych twórców krytycy porównują go często z Jimem Jarmuschem (twórca Nocy na ziemi wystąpił zresztą w niewielkiej rólce w filmie Leningrad Cowboys jadą do Ameryki). Filmy Kaurismäkiego to zazwyczaj kameralne opowieści z życia zwykłych ludzi podlane sosem czarnego i mocno absurdalnego humoru. Kultowe stały się ich ścieżki dźwiękowe wykorzystujące klasyczne rockowe kompozycje z lat 50.
André Wilms (pucybut)
Z Kaurismäkim łączy go podobna droga zawodowa. Zaczynał jako malarz pokojowy i pomocnik na planie, by z czasem stać się jednym z najbardziej szanowanych francuskich aktorów teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Stały współpracownik Kaurismäkiego – wystąpił w sześciu jego filmach. Za rolę w Życiu cyganerii otrzymał w 1992 roku Europejską Nagrodę Filmową. Jego charakterystyczną twarz możemy też zobaczyć m.in. w Europa, Europa Agnieszki Holland (1991). Nie unika poważnych wyzwań aktorskich. Trzy lata temu jego głosem przemówił zielony Ogr we francuskiej wersji przeboju Prawdziwa historia kota w butach.
Kati Outinen (żona)
Nazywana jest muzą Akiego Kaurismäkiego. Zagrała w dziewięciu jego filmach, w tym w Człowieku bez przeszłości (2002), który przyniósł jej nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes w 2002 roku. W rodzinnej Finlandii jest popularna dzięki wielu rolom teatralnym i filmowym.
Jean-Pierre Darroussin (detektyw)
Jeden z najbardziej pracowitych francuskich aktorów. Zagrał w ponad 60 filmach, w tym tak znanych jak Bardzo długie zaręczyny Jean-Pierre’a Jeuneta (2004), czy Znamy tę piosenkę Alaina Resnais (1997). Występ w Człowieku z Hawru był jego pierwszym zawodowym spotkaniem z Akim Kaurismäkim.
Little Bob (gwiazda rock and rolla)
Tak naprawdę nazywa się Roberto Piazza. W 1974 roku założył we Francji kultowy zespół Little Bob Story, grający muzykę będącą połączeniem Nowej Fali, bluesa i klasycznego rock ’n’ rolla. Jeździli w trasy z takimi gwiazdami jak The Clash, Sex Pistols, Motorhead i The Stranglers. We Francji są żywą legendą i jednym z symboli nadmorskiego miasta Hawr. Nadal koncertują i nagrywają.
Łajka (bardzo inteligentny pies)
Reprezentuje już piąte pokolenie psich aktorów występujących w filmach Kaurismakiego. Jest spokrewniona z Tähtim, który otrzymał niezwykle pożądaną Palmę Dog Award na festiwalu w Cannes za swoją rolę w Człowieku bez przeszłości. Wyróżnienie przyznawane jest od 2001 roku najlepszym psim „aktorom”.